hondvriendelijk Koksijde hondvriendelijk Oostduinkerke

hondvriendelijke vakantie in Oostduinkerke

Twee dagen lang gingen wij op zoek naar het antwoord op één belangrijke vraag: is Koksijde-Oostduinkerke écht hondvriendelijk, of ben je er na één strandwandeling wel ongeveer rond?

Als je aan mij vraagt wat een hond aan de Belgische kust kan doen, dan denk ik spontaan aan drie dingen: over het strand lopen, aan aangespoelde dingen ruiken waar mijn mensen liever niet te veel vragen over stellen, en zand mee naar huis nemen om achter te laten op plaatsen waar niemand om zand gevraagd heeft.

Veel zand.

Mijn mensen beweren dat je na een weekend met een hond aan zee nog weken later korrels terugvindt in de auto, in je schoenen en in bed. Dan brengt een hond eens een souvenietje mee, is ’t nog niet goed.

Bon, we trokken dus twee dagen naar Koksijde-Oostduinkerke met één belangrijke opdracht: uitzoeken of de Westkust ook leuk is wanneer je eens níét alleen maar met de hond over het strand wilt wandelen.

Want laat ons eerlijk zijn: ‘t strand is fantastisch. Maar na drie uur windkracht zes wil een mens of hond al eens gaan zitten. Liefst met een drankje. En eten. En een chauffage.

Wij begonnen daarom zoals elke serieuze ontdekkingstocht hoort te beginnen: met koffie en een Westvlaamse boterkoek bij Tearoom Rubens, vlak aan de zeedijk.

Terwijl ik mij bezighield met belangrijk onderzoek — namelijk: wie er aan de omliggende tafels boter aan zijn vingers zou hebben, en hoe groot de kans was dat die persoon graag honden zag — bogen mijn mensen zich gesticulerend over de kaart alsof we op het punt stonden een frontale aanval op het laatste restje Atlantikwall te wagen, of de Mont Blanc te beklimmen.

Het was uiteindelijk minder dramatisch, en veel leuker: wij zouden namelijk de Spelleplekkewandelroute doen. Een wandeling van iets meer dan acht kilometer.

U leest dat goed.

Acht.

hondvriendelijk Koksijde hondvriendelijk Oostduinkerke

Voor mensen met lange benen is acht kilometer misschien een gezellige ochtendwandeling. Voor een teckel betekent het vooral dat ge rond kilometer twee begint na te denken over vakbondsvertegenwoordiging, kilometer vier over collectieve arbeidsonderbreking en kilometer zes over de vraag of ge achteraf recht hebt op maaltijdcheques.

Maar goed. We waren gekomen om Koksijde te testen, en als dat testen wandelen inhield, was er geen weg omheen!

En eenmaal vertrokken moest ik toegeven dat ik meteen begreep waarom deze route op het programma stond: wie bij Koksijde-Oostduinkerke alleen denkt aan appartementsgebouwen, de zeedijk en het strand, mist een groot deel van de omgeving. Zodra je de kuststrook achter je laat, verandert het landschap verrassend snel. Duinen, groen, open vlaktes en glooiende paden volgen elkaar op en op sommige stukken voelt het bijna alsof iemand een stukje heuvelachtig binnenland per ongeluk tot vlak bij de zee heeft geschoven.

Voor een hond is zo’n route bovendien één grote informatiedatabank.

Mensen zeggen altijd dat ze “even gaan wandelen met de hond”, maar dat doet eigenlijk oneer aan wat wij onderweg presteren. Wij zijn niet zomaar aan het wandelen. Wij zijn aan het researchen, en wij nemen die job ernstig.

Wie liep hier vanochtend? Reu of teef? Hoe oud? Wat heeft zij gegeten? Was zij gehaast? Heeft zij een relatie? En vooral: hoe serieus is die relatie en is er ruimte voor wat gekneuvel met een teckel?

Wij weten na vijfhonderd meter meer over een buurt dan een mens na drie jaar in de lokale Facebookgroep.

Na acht kilometer hadden we dus twee dingen bewezen. Eén: ge kunt in Koksijde-Oostduinkerke perfect lang wandelen zonder voortdurend over de dijk te lopen. Twee: na acht kilometer heb je recht op lunch. Dat staat heel duidelijk omschreven in de universele rechten van de teckel.

hondvriendelijk restaurant Oostduinkerke

Drie Meisjes, waarvan eentje opvallend klein en harig is

Voor die lunch trokken we naar Drie Meisjes in Oostduinkerke.

De naam bleken we “letterlijk letterlijk” te moeten nemen. De zaak wordt gerund door twee zussen, maar wie goed kijkt, merkt al snel wie het derde meisje is: Pippa, een witte Maltezer lady die overduidelijk haar eigen functie binnen het bedrijf heeft.

Pippa staat volgens mij in voor kwaliteitscontrole, klantenbinding en algemene supervisie. Zeker ben ik het niet, maar ze loopt rond met een air en het zelfvertrouwen van iemand die perfect weet dat zonder haar heel die zaak binnen de week vierkant draait.

Tijdens onze lunch ontmoette ik er ook Kiki, een kamerbrede Pyrenese berghond die qua formaat gerust een appartement kan vullen, maar er zelf van overtuigd is dat ze perfect op schoot past.

Kiki heeft vandaag een gouden mandje. Een huis, mensen die dol op haar zijn en het soort leven waarvan je hoopt dat iedere hond het krijgt. Maar dat is niet altijd zo geweest. Haar mensen vonden haar in het asiel.

En dat verhaal bleef hangen. Ik ben zelf het soort hond dat nooit wakker hoeft te liggen van de vraag waar hij morgen slaapt. Mijn grootste dagelijkse probleem is doorgaans dat iemand beweert dat ik “net al een koekje gehad heb”. Maar niet iedere hond heeft dat geluk.

Daarna werd het even stil

Onze volgende stop was Dierenasiel Ganzeweide in Koksijde. En dat is geen plek waar ik veel grapjes over ga maken.

Ganzeweide vangt sinds 1978 honden en katten op die verloren zijn gelopen, afgestaan werden of in een crisissituatie terecht kwamen. Het werkgebied strekt zich uit over een groot deel van de Westkust en Westhoek.

Josée en ik bleven tijdens het bezoek in de verwarmde auto. Niet omdat wij niet geïnteresseerd waren, integendeel, maar juist uit respect voor de honden en katten die er verblijven. Twee vreemde honden binnenbrengen in een omgeving waar dieren sowieso al met veel prikkels en emoties te maken krijgen, vonden we geen goed idee.

Onze mensen kregen ondertussen een rondleiding achter de schermen. Een asiel bezoeken wanneer je zelf twee honden hebt die iedere avond zonder nadenken in hun eigen mand kruipen, doet iets met een mens.

Want achter iedere deur zit een dier met een verhaal. Soms is een hond gevonden en kan hij dankzij zijn chip snel terug naar huis. Soms lukt dat niet. Soms heeft een baasje zelf afstand moeten doen. En dan begint het zoeken naar een nieuwe plek die écht bij dat dier past.

Tijdens zo’n bezoek merk je ook hoeveel werk er gebeurt dat bezoekers nooit zien. Voeren, schoonmaken, medische opvolging, gedrag observeren, socialiseren, wandelen, administratie, telefoons en kandidaat-adoptanten ontvangen. En ondertussen telkens opnieuw proberen om een dier dat misschien al wat vertrouwen verloren is, duidelijk te maken dat mensen ook goed kunnen zijn.

Een hondvriendelijke bestemming gaat voor ons niet alleen over plekken waar ik binnen mag. Het gaat ook over hoe een gemeente omgaat met dieren wanneer die even niemand meer hebben die voor hen opkomt.

Van gouden mandjes naar hotelbedden

Na zo’n bezoek begint ge uw eigen luxeleventje vanzelf weer wat meer te appreciëren. En veel tijd om daar filosofisch over te doen hadden we niet, want wij moesten nog inchecken bij Hotel Apostroff.

Nu heb ik als hond al behoorlijk wat hotels gezien en ik kan u verzekeren dat het woord “hondvriendelijk” nogal breed geïnterpreteerd wordt.

Soms betekent het: uw hond mag mee, mits toeslag, ondertekening van drie documenten en de belofte dat hij gedurende zijn volledige verblijf ophoudt met hond zijn. En soms betekent het gewoon: welkom.

Apostroff behoort gelukkig tot die tweede categorie.

Het hotel is hondvriendelijk, maar wat ons vooral aangenaam verraste, was het restaurant Akoté, dat aan het hotel verbonden is. Mijn mensen aten er een steak waar weken later nog over gesproken werd.

Ik kan er inhoudelijk niet over oordelen omdat men opnieuw vergeten was mij een eigen steak te bestellen, maar ik heb voldoende ervaring met hun gezichtsexpressies om te weten wanneer eten ernstig genomen moet worden.

Wat ons minstens even hard bijbleef als het eten, was de vriendelijkheid van de bediening en de manier waarop er rekening gehouden werd met ons.

We kregen bewust een rustig tafeltje met voldoende plaats rondom. Daardoor konden Josée en ik comfortabel naast de tafel liggen zonder in het looppad te belanden en zonder dat mijn mensen om de vijf minuten een leiband onder een stoel vandaan moesten vissen.

Dat klinkt misschien als een detail, maar net daaraan merkt ge of een zaak écht begrijpt wat hondvriendelijkheid betekent. Veel restaurants denken daarbij meteen aan een waterbak en een hondenkoekje wat uiteraard heel lief is. Maar soms is een goed geplaatst tafeltje nog minstens even waardevol.

Een hond die rustig kan liggen, personeel dat daar spontaan rekening mee houdt en baasjes die niet de hele avond “sorry, sorry” moeten zeggen omdat er iemand over een staart struikelt: dát zorgt ervoor dat iedereen ontspannen kan eten.

Hondenwinkel Koksijde

Een gevaarlijke ochtend bij Bazouf

Na een deugddoende nacht en stevig ontbijt,  wandelden we richting Bazouf in Koksijde.

Nu moet ge één ding weten over mijn mensen: zij kunnen perfect een hondenwinkel binnenwandelen met de mededeling dat we “niks nodig hebben” Dat klopt ook.Technisch gezien.

Wij hebben thuis leibanden. Halsbanden. Tuigjes. Speelgoed. Manden. Dekentjes. Jasjes. Snacks. Nog meer snacks. En dingen waarvan ik niet precies weet waarvoor ze dienen, maar waar blijkbaar mijn naam op moest staan. Kortom, wij hebben niets nodig.

En toch gebeurt er bij het binnenwandelen van een hondenboetiek altijd iets bijzonders met het menselijk brein. Plots verschijnt er een halsband waarvan de kleur “echt perfect bij Jerom zijn vacht staat”. Een tuigje “voor speciale gelegenheden”. Een speeltje dat “anders is dan de andere”. En een zak snacks omdat “we die nog nooit geprobeerd hebben”.

Ik vind dat ge dat proces vooral niet moet verstoren. Laat mensen hun hobby’s hebben.

hondvriendelijk restaurant Oostduinkerke lunch

Toch nog een stukske eten

We sloten ons weekend af bij Bistro ’t FornHuis in Oostduinkerke en merkten bij aankomst meteen dat we niet de enigen waren die dat een goed idee vonden. Het restaurant zat ’s middags helemaal nokvol. 

Alweer kregen we een tafeltje toegewezen waar Josée en ikzelf rustig konden liggen. 

’t FornHuis is gezellig en levendig en heeft een lunchkaart die verrassender is dan je misschien verwacht wanneer je aan een klassieke bistro denkt. Geen drie voorspelbare gerechten waarvan je bij de titel al weet hoe het bord eruit ziet, maar voldoende keuze om effectief te beginnen twijfelen. Als er simpelweg “soepje van de dag” opstaat als opener, en je dan een smaakbomwaardige, zijdezachte velouté met een subtiel garnaaltje gepresenteerd krijgt, dan weet je dat de chef zijn ding kent.

De wetenschappelijke (ahum) conclusie

We begonnen ons betoog met de: is Koksijde-Oostduinkerke écht hondvriendelijk, of ben je er na één strandwandeling wel ongeveer rond?

Op basis van de door mezelf en Josée verzamelde data, kan ik met de poot op het hart zeggen dat deze bestemming het meer dan waard is. Zowel Koksijde, Oostduinkerke als het meest zuidelijke stukje in Sint-Idesbald hebben voldoende te bieden om er een recreatief en culinair deugddoend verblijf van te maken. Ik laat het uitvoeren van meer studies ter bevestiging van bovenstaande these, graag aan u!

Similar Posts